என் மலர்

    நீங்கள் தேடியது "special article"

    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    கருணை தெய்வம் காஞ்சி மகான் குறித்து ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் பி. சுவாமிநாதன் ‘மாலைமலர்’ வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.
    திருவொற்றியூரில் இருக்கும் தன் வீட்டை எப்படியாவது விற்று விட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார் அங்கம்மாள்.
    ஆனால், அந்த இடத்தில் குடி இருந்து வரும் பழைய பேப்பர் வியாபாரி காலி பண்ணாமல் சண்டித்தனம் செய்தார். இந்த நிலையில்தான் காஞ்சி சென்று பெரியவாளைத் தரிசித்து வரலாம் என்று சைதாப்பேட்டையில் இருந்து புறப்பட்டார் அங்கம்மாள்.
    காஞ்சிபுரம் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கிக் கொண்டு நடந்தே ஸ்ரீமடத்தை அடைந்தார்.

    ஆனால், அருகே செல்ல முடியாத அளவுக்குக் கூட்டம். ஸ்ரீமடத்தின் வாசலே தெரியாத அளவுக்குப் பக்தர்கள் கூட்டம் தெருவில் காணப்பட்டது.

    காரணம் என்ன தெரியுமா?
    அன்னை காஞ்சி காமாட்சி ஏதோ உற்சவத்தின் காரணமாக ஸ்ரீமடத்தின் வாசலில் அன்றைய தினம் எழுந்தருளி இருந்தாள்.
    காஞ்சி காமாட்சி அம்மன் ஆலயத்தில் நடைபெறும் பெரும்பாலான திருவிழாக்களின்போது அம்பாள் உற்சவர் விக்கிரகம் வீதி உலாவாகப் புறப்பட்டு ஸ்ரீமடத்தை அடையும். சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்து விட்டு பக்தர்களுக்குத் தரிசனம் தந்து விட்டுப் புறப்ப டுவாள். இதனால்தான் அன்று ஸ்ரீமடத்தின் வாசலில் கூட்டம்.

    அன்னை காமாட்சியைத் தொலைவில் இருந்தபடியே தரிசித்தார் அங்கம்மாள். அம்பாள் அருகே நெருங்க முடியவில்லை. ‘சரி... வந்த காரியத்தைப் பார்க்கலாம்’ என்று ஸ்ரீமடத்தின் வாசலை நோக்கி நகர்ந்தார். அந்தக் கூட்டத்தில் மெள்ள மெள்ள நீந்திச் சென்றார்.
    ஸ்ரீமடத்தின் வாசலை அடைந்தபோது ஆச்சரியம். அங்கே கூட்டமே இல்லை. வந்திருந்த பக்தர்கள் அத்தனை பேரும் காமாட்சி தரிசனத்தில் வீதியில் மெய் மறந்து காணப்பட்டனர்.

    அடுத்து, இன்னொரு ஆச்சரியம்.
    ‘கும்பிடப் போன தெய்வம் குறுக்கே வந்தது’ என்று சொல்வார்கள் அல்லவா?
    எந்த நடமாடும் தெய்வத்தைத் தரிசிக்க வேண்டும் என்று அங்கம்மாள் காஞ்சிக்கு வந்தாரோ, அந்த மகான் ஸ்ரீமடத்தின் வாச லிலே ஒரு சிறிய திண்ணையில் காணப் பட்டார்.

    அங்கம்மாள் ஸ்ரீமடத்தினுள் நுழைய முற்பட்ட வேளையில், அதுவரை தான் அமர்ந்திருந்த பலகையில் இருந்து எழுந்தார் மகா பெரியவா. திண்ணையில் நின்றார். வீதியில் தரிசனம் தந்து கொண்டிருக்கும் காமாட்சியைக் கண்ணாரக் கண்டு இன்புற்றார்.
    மிகச் சரியாக அந்த வேளையில்தான் பெரியவாளை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தார் அங்கம்மாள்.

    சொல்லப்போனால் இந்த இடத்தில் பெரியவாளையும் அங்கம்மாளையும் தவிர, வேறு எவரும் இல்லை.
    தான் வந்திருக்கிற வேளையில் இப்படி ஒரு ஆனந்தமான தரிசனம் கிடைக்கிறதே என்று பூரித்துப் போனார் அங்கம்மாள்.
    வீடு விற்கப்பட வேண்டும் என்பதை விட கணவரின் மோசமான உடல் நிலைதான் அப்போது நினைவுக்கு வந்தது அங்கம்மாளுக்கு. உடனே பெரியவாளின் திருமுகம் பார்த்து இரு கைகளையும் கூப்பி வணங்கினார்.

    ‘பிரார்த்தனைகளைப் பெரியவாளிடம் வார்த்தைகள் மூலமாகத் தெரிவிக்கக் கூடாது... அதாவது, சொல்லக் கூடாது. பிரார்த்தனையை மனதுக்குள் நினைத்துப் பெரியவாளை வணங்க வேண்டும்’ என்பது அங்கம்மாள் குடும்பத்தில் இருக்கிற அனைவரும் பின்பற்றி வரக் கூடிய வழக்கம். இப்படித்தான் அங்கம்மாளின் தாயாரும் மாமியாரும் பிரார்த்தித்தார்கள் என்பதை ஏற்கனவே பார்த்தோம்.

    அதன்படி, ‘பெரியவா... என் கணவர் வியாதியால் ஒண்ணேகால் வருடம் படாத பாடு படுகிறார். எந்த மருத்துவராலும் அவரை குணமாக்க முடியவில்லை. நீங்கள்தான் குண மாக்க வேண்டும்’ என்கிற பிரார்த் தனையை மனதுக்குள் முன்வைத்து வணங்கினார்.
    இரண்டு நிமிடம் அங்கம்மாளையே வைத்த கண் வாங்காமல் பரிதாபமாகப் பார்த்தார் மகா பெரியவா.
    பதிலும் இல்லை. அனுக்கிரகமும் இல்லை.

    இதை அடுத்து அடுத்த பிரார்த்தனையை மனசுக்குள் நினைத்தார் அங்கம்மாள். இது என்ன பிரார்த்தனை தெரியுமா?
    ‘பெரியவா... என் கையில காசு இல்லை. ரெண்டு குழந்தைகள் காலேஜ் படிச்சிண்டிருக்கா. படிப்புச் செலவுக்கு கஷ்டமா இருக்கு. வீட்டையாவது வித்து டலாம்... பணம் வரும்... அதை வெச்சு சமாளிக்கலாம்னு பார்த்தா, வீட்டை விக்கறதுக்கு குடி இருக்கிற பழைய பேப்பர் வியாபாரி ஒத்துழைக்க மாட்டேன்கிறார். நீங்கதான் பெரியவா எப்படியாவது வித்துக் கொடுக்கணும்.’
    - அங்கம்மாள் தன் மனசுக்குள் வைத்த இந்தப் பிரார்த்தனை தனக்கே கேட்டு விட்டது போல் அடுத்த கணம் ஒரு புன்னகையுடன் பார்த்தார் பெரியவா. தன் வலக்கையை உயர்த்தி ஆசிர்வதித்தார்.
    மனசுக்குள் வைத்த முதல் பிரார்த்தனைக்குப் பதில் இல்லை. ஆனால், அடுத்து வைத்த பிரார்த்தனைக்குப் பெரியவா அருள் புரிந்தார்.

    ‘சரி... பெரியவா நமக்கு நல்லதைத்தான் அருளுவார்’ என்று காஞ்சியில் இருந்து சைதாப்பேட்டை திரும்பினார் அங்கம்மாள்.
    அடுத்த நாள் மாலை அந்த ஆச்சரியம் நடந்தது. மாலை ஏழு மணி. சைதாப்பேட்டையில் தன் வீட்டில் இருந்தார் அங்கம்மாள்.
    திருவொற்றியூரில் குடி இருக்கும் பழைய பேப்பர் வியாபாரி திடீரென வந்தார்.

    ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் பி. சுவாமிநாதன்
    ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் பி. சுவாமிநாதன்

    ‘இடத்தைக் காலி பண்ண மறுக்கிற இந்த ஆசாமி அடுத்து என்ன குண்டைப் போடப் போகிறாரோ’ என்ற கவலையுடன் வாசலுக்கு வந்து ‘என்ன?’ என்பதுபோல் அவரது முகம் பார்த்தார் அங்கம்மாள்.

    ‘‘அம்மா... எனக்கு வேற ஒரு இடம் கிடைச்சிடுச்சும்மா. இதுதான் என் புது இடத்தோட விலாசம். நாளைக்கு அங்கே வந்து சாவியை வாங்கிக் குங்கம்மா. என்ன செட்டில் பண்ணணுமோ, எல்லாத் தையும் பண்ணி டறேன்’’ என்று சொல்லி, ஒரு காகிதத்தைக் கொடுத்தார்.

    அந்தத் துண்டு காகிதத்தைக் கையில் வாங்கிக் கொண்டார்.
    இதுவரை அடாவடி செய்த வியாபாரியின் முகம், அன்பு மயமாகக் காணப்பட்டது.
    ‘இதுநாள் வரை இவர்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுத்து விட்டோமே’ என்கிற குற்ற உணர்வு அந்த முகத்தில் பிரதிபலித்தது.
    அங்கம்மாளால் நம்ப முடியவில்லை. தன்னைக் கிள்ளியும் பார்த்துக் கொண்டார்.
    அதன்படி அடுத்த நாள் தன் மகனுடன் திருவொற்றியூர் சென்றார். துண்டு காகிதத்தில் குறித்துக் கொடுத்திருந்த புது முகவரியை அடைந்தார்.

    பிரமித்துப் போனார் அங்கம்மாள். இதுவரை வியாபாரி இருந்த அங்கம்மாளின் இடம் எப்படி இருந்ததோ, அச்சு அசல் அதுபோன்ற இடம். முன்பக்கம் வீடு. பின்பக்கம் காலி இடம். வடிவுடையம்மன் ஆலய திருக்குளத்துக்கு அருகே இப்படி ஒரு இடம் கிடைத்திருந்தது.
    தன்னை நம்பிப் பிரார்த்தித்த பக்தையின் வேண்டுதலைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக, ஒரே நாளில் பேப்பர் வியாபாரிக்குத் தானே புது இடம் பார்த்துக் கொடுத்தது போல் அத்தனை கச்சிதமாக இருந்தது. வியாபாரிக்கு சந்தோஷமான சந்தோஷம்.

    சாவியைக் கொடுத்து விட்டு செட்டில் செய்ய வேண்டியதையும் கொடுத்து முடித்தார்.
    அடுத்த நாளே அங்கம்மாளின் இடத்தை ஒருவர் வந்து பார்த்து, விலையும் பேசி முடித்து விட்டார்.
    பணமும் கைக்கு வந்தது. கணவர் ராமபிரசாத்தை சென்னையில் ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் உயர் சிகிச்சைக்காகச் சேர்த்தார். ராஜ வைத்தியம் செய்யப்பட்டது.

    ராமபிரசாத்துக்கு மகிழ்ச்சி தாங்க முடியவில்லை. மனைவி அங்கம்மாளைப் பார்த்து, ‘‘நீ ஒண்டிக்கட்டையாக இருந்து இத்தனை வேலைகளைச் செய்கிறாயே... அந்த வீட்டையும் விற்க முடியாமல் தவிக்கிறாயே என்று மகா பெரியவாளே துணைக்கு வந்து முடித்துக் கொடுத்திருக்கிறார்’ என்று பூரிப்போடு சொன்னார் மருத்துவமனையில்.

    இதன் பின் மூன்று மாதம் மருத்துவமனையில் இருந்தார். ஆனால், சிகிச்சை பலனில்லாமல் இறந்து போனார்.
    1986 ஜூனில் காஞ்சி ஸ்ரீமடத்தில் பெரியவா தரிசனம். அடுத்த நாளே வீடு விற்பதற்கு உண்டான வேலைகள் துவங்கியாயிற்று. 1986 செப்டம்பர் மாதம் ராமபிரசாத் இறந்தார்.

    அரசின் வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்தில் பணி புரிகிறபோது எவரிடமும் இருந்து ஒரு டீயைக்கூட இலவசமாக வாங்கிக் குடிக்க மாட்டாராம் அங்கம்மாள். அப்படியே யாரேனும் தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு டீ வாங்கிக் கொடுத்து விட்டால், அடுத்து வருகிற நாட்களில் அவருக்கு இரண்டு டீயாக வாங்கிக் கொடுத்து விடுவாராம். அத்தகைய நேர்மையும் பெரியவா பக்தியும்தான் அங்கம்மாளை வழிநடத்தியது என்றே சொல்லலாம்.
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    கருணை தெய்வம் காஞ்சி மகான் குறித்து ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் பி. சுவாமிநாதன் ‘மாலைமலர்’ வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.
    ராமபிரசாத்தின் நண்பருடைய மனைவிக்கு காஞ்சிபுரம் கல்வித் துறை அலுவலகத்தில் இருந்து ஒரு இன்டர்வியூ வந்திருந்தது.
    இன்டர்வியூவில் கலந்து கொள்ளச் சென்ற அந்தப் பெண்மணிக்குத் துணையாக ராமபிரசாத்தின் மனைவி அங்கம்மாளும் சென்றிருந்தார்.

    காஞ்சிபுரம் கல்வித்துறை அலுவலகத்துக்கு உரிய நேரத்தில் இருவரும் சென்று விட்டார்கள். இருந்தாலும், இன்டர்வியூ மாலை நாலரை மணிக்குத்தான் என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. இதன் பின்னர்தான் ‘நேரம் இருக்கிறதே... மகா பெரியவாளைத் தரிசிக்கலாம்’ என்று ஸ்ரீமடத்துக்கு வந்தார்கள் இருவரும். நண்பரின் மனைவி நாத்திகவாதி என்பதால், அவரை ஸ்ரீமடத்தின் வாசலில் திண்ணையிலேயே அமர வைத்து விட்டு அங்கம்மாள் மட்டும் உள்ளே சென்றார். அப்போது மகான் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் தெரியுமா? வராண்டா போன்ற ஓர் இடத்தில் ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்டு தியானத்தில் இருந்தார். சாதாரணமான தியானத்தை விட இது வித்தியாசமாகப் பட்டது அனைவருக்கும். சம்மணமிட்டு அமர்ந்து கொண்டு, கண்களை மூடி மகா பெரியவா தியானம் இருப்பதைப் பலரும் பார்த்தி ருக்கலாம். ஆனால், இந்த தியான முறை முற்றிலும் வேறுபட்டது.

    அப்படி என்ன தியானம் என்கிறீர்களா?

    வராண்டாவின் மத்தியில் சம்மண மிட்டு அமர்ந் திருந்த பெரியவா, அருகில் இருந்த பேழையில் இருந்து விபூதியை எடுத்தார். அதை உள்ளங்கையில் வைத்து நீர் விட்டுக் குழைத் துக் கொண்டார். நெற்றியிலும் கைகளிலும் இட்டுக் கொண் டார். இதென்ன அதிசயம்... விபூதியை இப்படித்தானே இடுவார்கள் என்கிறீர்களா? அவசரப்படாதீர்கள்.

    இப்படி இட்டுக் கொண்ட பின் பதினைந்து நிமிட தியானம். கண்களைத் திறந்தார். காத்திருக்கிற பக்தர்களுக்கு தரிசனம் தருவார் என்று பலரும் நினைத்தார்கள். ஆனால், பெரியவாளின் செயல்பாடுகள் அப்படித் தெரியவில்லை. மீண்டும் விபூதிப் பேழையில் இருந்து எடுத்துக் கொண்டார். முன்பு போல் உள்ளங்கையில் வைத்துக் குழைத்தார். அதை நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டார். ஏற்கெனவே இட்டுக் கொண்டிருந்த விபூதியைக் கலைக்கவில்லை. அழிக்கவில்லை. அதன் மேலேயே மீண்டும் இட்டுக் கொண்டார்.

    அடுத்து பதினைந்து நிமிடம் தியானம். கண்களை மூடிய வண்ணம் காணப்பட்டார்.கால் மணி நேரம் போனது. கண்களைத் திறந்தார். மீண்டும் பழையபடி விபூதியைக் குழைத்துப் பூசிக் கொண்டார்.ஆக, மொத்தத்தில் ஒரே செயலை மீண்டும் மீண்டும் செய்து கொண்டிருந்தார் பெரியவா. எதற்காக விபூதியை இப்படிக் குழைத்துக் குழைத்துப் பூசிக் கொள்ள வேண்டும்... அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு தியானம் செய்ய வேண்டும்?இதற்கான பதில் எவருக்கும் புரியவில்லை. அங்கம்மாளும் யோசித்தார். அவருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை.‘இவை எல்லாம் ஒரு விதமான தியானம். இதற்கான காரணங்களை ஆராய முற்படக் கூடாது’ என்று ஆன்மிக அன்பர் ஒருவர் பிற்காலத்தில் அங்கம்மாளிடம் சொல்லி இருக்கிறார்.

    ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் பி. சுவாமிநாதன்

    பெரியவாளின் இந்த தியானக் காட்சிகளை நேருக்கு நேராக சுமார் ஒண்ணேகால் மணி நேரத்துக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பாக்கியம் அங்கம்மாளுக்குக் கிடைத்தது. தான் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் இருந்தவாறே பெரியவாளின் இந்த தியானத்தை மனமுருகத் தரிசித்துக் கொண்டிருந்தார்.கூடி இருந்த பக்தர்கள் எவரும் அசையவில்லை. எல்லோரும் இந்தத் திருக்காட்சிகளையே கண் கொட்டாமல் பார்த்து தரிசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம் போனது. மகான் அப்போதுதான் இயல்பு நிலைக்கு வந்தார். தன்னைத் தரிசிக்கக் கூடி இருக்கும் பக்தர்களைப் பார்த்தார்.

    இத்தனை நேரம் கடந்தும் அங்கம்மாள் வரவில்லையே என்று யோசித்தார் வாசலிலேயே காத்திருந்த நாத்திகப் பெண்மணி. ஒரு கட்டத்தில் சோர்ந்து போனவர் வேறு வழியில்லாமல் ஸ்ரீமடத்தினுள் வந்து அங்கம்மாளுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து கொண்டார். மகா பெரியவா தியானத்தில் இருக்கிறபோதே நாத்திகப் பெண்மணி வந்து அமர்ந்து விட்டார்.நாத்திகப் பெண்மணி ஸ்ரீமடத்தினுள் வந்து தன்னருகே அமர்ந்து கொண்டது அந்த வேளையில் அங்கம்மாளுக்குத் தெரியாது.காரணம், மகா பெரியவாளையே பரவசத்துடன் தரிசித்துக் கொண்டிருந்தார். தன் அருகே இந்தப் பெண்மணியைப் பார்த்ததும் வியப்பு. காரணம் கோயில், துறவி என்றாலே இந்தப் பெண்மணியின் குடும்பத்துக்கு வேப்பங்காயாகக் கசக்கும்.உள்ளே அமர்ந்து கொண்ட நாத்திகப் பெண்மணியும், தியானத்தில் இருக்கும் மகா பெரியவாளையே கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தார்.

    முற்றம் பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த அங்கம்மாள் ஒரு கட்டத்தில் எழுந்தார். உடன் நாத்திகப் பெண்மணியும் எழுந்தார்.
    பெரியவாளுக்கு நமஸ்காரம் செய்தார் அங்கம்மாள். அந்த மகான் இருக்கின்ற திசை பார்த்துக் கும்பிட்டார். பிறகு, வெளியே வந்தார்.அருகில் இருந்த ஒரு ஓட்டலில் உணவருந்தினார்கள். அப்படியே நேரம் மெல்ல மெல்ல ஓடியது.மூன்றரை மணி தாண்டியதும், இருவரும் கல்வித் துறை அலுவலகத்துக்கு வந்தார்கள்.சரியாக நாலரை மணிக்கு நாத்திகப் பெண்மணிக்கு அழைப்பு வந்தது. இன்டர்வியூ நடந்தது. சென்னைக்குத் திரும்பினார்கள்.

    என்ன ஆச்சரியம் தெரியுமா?

    இரண்டே நாட்களில் வேலையில் சேருமாறு அப்பாயின்ட்மெண்ட் லெட்டர் வந்தது நாத்திகப் பெண்மணிக்கு.
    ‘இந்தப் பணி கிடைப்பதற்கு மகா பெரியவா திருச்சந்நிதியில் அமர்ந்திருந்து, அவரது கடைக்கண் பார்வை விழுந்ததே காரணம்’ என்று நாத்திகப் பெண்மணியிடம் சொல்லி பூரித்துப் போனார் அங்கம்மாள்.நாத்திகம் பேசுபவராக இருந்தாலும், மகானின் கடைக் கண் பார்வை பட்டு விட் டால் போதும்... அதன் பின் சம்பந்தப் பட்ட நாத்திகரின் மனசுக் குள் ஏற்படு கிற மாற்றங்களை பல சம்பவங்கள் மூலம் பார்த்திருக்கிறோம்.அந்த வகையில் பக்தி என்கிற சிந்தனையே இல்லாத நாத்திகப் பெண்மணியைத் தன் சந்நிதிக்கு வரவழைக்கிறார் பெரியவா. எப்படி? இன்டர்வியூவைத் தாமதம் செய்து! இல்லை என்றால், இந்த நாத்திகப் பெண்மணி ஸ்ரீமடத்துக்குள் வருவாரா?அங்கம்மாளின் கணவர் ராமபிரசாத்துக்கு ஒரு கட்டத்தில் மீண்டும் உடல் நிலை மோசமாகிப் போனது. மருத்துவச் செலவுகளுக்கு செலவழித்து மாளவில்லை. சிகிச்சைக்காக அவ்வப்போது வெளியில் கடன் வேறு வாங்கினார் அங்கம்மாள்.வியாதியும் குணமாகவில்லை. வாங்கிய கடனும் அதிகமாகி விட்டது. என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தார் அங்கம்மாள்.

    ஓரிரு நாட்கள் உட்கார்ந்து யோசித்தவருக்கு ஒரே எண்ணம்தான் பளிச்சிட்டது. அதாவது, இவரது குடும்பத்துக்கு சொந்தமான ஒரு வீடு திருவொற்றியூர் பகுதியில் மாட வீதியில் இருந்தது. அந்த வீட்டை விற்று, அதன் மூலம் கிடைக்கும் தொகையில் கடனை அடைத்து விட்டுக் கணவரின் வைத்தியத்தையும் நன்றாகச் செய்யலாம் என்று தீர்மானித்தார். ‘சரி... அதற்கு வீட்டை விற்று விட வேண்டியதுதானே... இதில் என்ன சிக்கல்?’ என்று தோன்றுகிறதல்லவா? ஆம்! அந்த வீட்டை விற்பதில் ஒரு சிக்கல்தான்.
    சுமார் 1 கிரவுண்டு வீடு அது. அதில் முக்கால் கிரவுண்டில் வீடு. மீதி வெறுமனே இருந்தது.

    அப்போது இந்த இடத்தில் குடியிருந்தவர் - பழைய பேப்பர் வியாபாரி ஒருவர். பின்னால் காலியாக இருக்கும் முக்கால் கிரவுண்ட் இடம் அவரது வியாபாரத்துக்குத் தோதானதாக இருந்தது. அதாவது, பழைய பேப்பர் மற்றும் வேஸ்ட் அயிட்டங்களை அங்கே மலையாகச் சேகரித்து வைத்திருந்தார். இந்த இடத்தை வாங்கலாம் என்று வீடு பார்க்க வந்தவர்களை ஏதேனும் காரணம் சொல்லி, அந்த இடத்தை விற்க விடாமல் செய்தார் அந்தப் பழைய பேப்பர் வியாபாரி. காரணம், இந்த இடம் விற்கப்பட்டு விட்டால், அடுத்து உடனே காலி செய்ய வேண்டும். இந்த அளவுக்கு வசதியான இடம் இதே திருவொற்றியூரில் பிரதான இடத்தில் கிடைக்குமா என்கிற சந்தேகம் அவருக்கு.

    இந்த இடத்தை எவரும் வாங்க விடாமல் வருகிறவர்களிடம் அந்தப் பழைய பேப்பர் வியாபாரி சொன்ன காரணம்தான் - அங்கம்மாளைத் திடுக்கிட வைத்தது. ‘இந்த வீட்டுல பேய் இருக்குது...’இது ஒரு காரணம். இதுபோல் இன்னும் பல எதிர்மறையான காரணங்களை வீட்டை வாங்க வருகிறவர்களிடம் மாற்றி மாற்றிச் சொல்லி வந்து இருக்கிறார்.‘என்னடாது... கணவர் வைத்தியச் செலவுக்குப் பணம் தேவைப்படுகிறது. கடன் வேறு நிறைய வாங்கி விட்டோம். அவற்றை அடைக்க வேண்டும். ஆனால், வீட்டை விற்க விடாமல் இப்படி அழிச்சாட்டியம் பண்ணுகிறாரே... இவரை எதிர்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லையே’ என்று கலக்கத்துடன் யோசித்தார் அங்கம்மாள்.ஒரே தீர்வு - மகா பெரியவாளிடம் சென்று பிரார்த்திப்பதுதான் என்று முடிவெடுத்தார். ‘அவரது திருச்சந்நிதிக்குப் போனால், எத்தகைய கஷ்டமும் பனி போல் விலகி விடும்’ என்று காஞ்சிபுரம் செல்ல முடிவெடுத்தார் அங்கம்மாள். காஞ்சிக்கு பஸ் ஏறினார். வியாபாரியின் பிடியில் இருந்து திருவொற்றியூர் வீட்டை மீட்டாரா?
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    நடிகை குஷ்பு கடந்த வந்த பாதையும் பயணமும் கடினமானது அதை ‘மாலைமலர்’ வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.
    பிரபுவுடனான எனது திரை உலக பயணம் இனிமையான பயணம். சந்தோசமும், மகிழ்ச்சியும் நிறைந்தது. தமிழில் அறிமுகமாகி ரஜினி, கமல், கார்த்திக், சத்யராஜ் என்று பல பிரபலங்களுடன் ஏராளமான படங்களில் நடித்து இருக்கிறேன். பெரும்பாலும் எல்லா படங்களும் பேர் சொல்லும் படங்களாகத் தான் அமைந்தன. ஆனாலும் நானும் பிரபுசாரும் ஜோடியாக நடித்தது ரசிகர்களுக்கு மிகவும் பிடித்து விட்டது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

    நானும் கொஞ்சம் குண்டாக இருப்பேன். பிரபு சாரும் அப்படித்தான் இருப்பார். இருவரது கன்னங்களும் புசு புசுவென்று இருக்கும். அதனால் ஜோடி பொருத்தம்  கச்சிதமாக  இருந்தது. ரசிகர்களை கவர்ந்தது. எப்படி சிவாஜி சார்-பத்மினி அம்மா, ஜெமினி சார்- சாவித்திரி அம்மா, கமல்- ஸ்ரீதேவி என்று ரசிகர்களுக்கு பிடித்தமான ஜோடி அமைந்ததோ அதே வரிசையில் எங்களையும் ரசிகர்களுக்கு  பிடித்து போய் இருக்கிறது.

    சின்னத்தம்பி மட்டு மல்லாமல், கிழக்குகரை, பாண்டித்துரை, நாளைய செய்தி, மறவன், உத்தமராசா, தர்மசீலன் என்று பல படங்களில் பிரபுக்கு ஜோடியாக  நடித்து இருக்கிறேன். சின்னதம்பி படப்பிடிப்பில்  கோபிசெட்டிபாளையத்தில் வாசுசார், பிரபு, நான் எல்லோரும் ஒரே ஓட்டலில் தான் தங்கி இருந்தோம். வெளியில் எங்கு செல்ல வேண்டும் என்றாலும்  மூன்று பேரும் சேர்ந்தே போவோம்.

    அந்த படம் மட்டுமல்ல வாசு சார் டைரக்ஷனில் நான் நடித்த எல்லா படங்களிலும் படப்பிடிப்பு நடந்த எல்லா இடங்களிலும் இதே கதை தான். வாசுசார் டைரக்ஷனில் நான் நடித்த படங்கள் வெற்றி பெற்றதற்கு இன்னும் பல காரணங்கள் உண்டு. அவர் டைரக்டராக, நான் நடிகையாக இருந்தாலும் அவர் என்னை நன்றாக  வேலை வாங்கினார். நான் அவரை காப்பியடித்ததால் தான் அவ்வளவு அழகாக காட்சிகள் அமைந்தது என்பதுதான் உண்மை. காப்பியடிக்க கூடாது என்பார்கள். ஆனாலும் அவரிடம் நான் காப்பியடித்ததை சொல்வதில் எனக்கு எந்த தயக்கமும் கிடையாது.

    காட்சி அமைப்பு எப்படி இருக்க வேண்டும்? அந்த காட்சியில் நடிகர்-நடிகை எப்படி நடிக்க  வேண்டும்? என்று வாசுசார் மனதில் ஒரு வடிவம் கொடுத்து வைத்திருப்பார். அதைத்தான் நடிக்கும் போது எதிர்பார்ப்பார். ஆனால் நான் எதையும் முன் கூட்டியே பிளான் பண்ண மாட்டேன். டைரக்டரின் எண்ணத்தை புரிந்து கொள்வேன். அவர் காட்சிகளை அவ்வளவு தத்ரூபமாக நடித்து காட்டி விளக்குவார். அதை காப்பியடிக்க பயிற்சி தேவையில்லையே? அப்படியே காப்பியடித்து விடுவேன்.

    தொடர்ந்து இரவு, பகலாக படப்பிடிப்புகள் நடக்கும். கொஞ்சம் கூட சோர்வு தெரியாமல் நடிக்க வேண்டும். உடல் எப்படி கேட்கும்? களைப்பு, மன அழுத்தம், உடல் சோர்வு எல்லாமுமாக சேர்ந்து கொண்டது. எனக்கு வலிப்பு வரும். அது யாருக்கும் தெரியாமல் இருந்தது. அன்று அப்படித்தான் படப்பிடிப்பு தளத்தில் வலிப்பு வந்தது. மயங்கி சாய்ந்துவிட்டேன். படப்பிடிப்பு குழுவினர் அதிர்ச்சி அடைந்து போனார்கள்.

    ஓடி வந்து பார்த்த வாசு சார் நான் கிடந்த கோலத்தை பார்த்து துடித்து போனார். தனது குழந்தையை போல் தூக்கி சென்று ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்தார். நான் கண்விழிக்கும் வரையில் அவர் கண்ணில் அப்படி ஒரு சோகம். தனது மகளுக்கு இப்படி ஒரு நிலை ஏற்பட்டிருந்தால் எந்த நிலையில் இருந்திருப்பாரோ அதேபோல் அழுது இருக்கிறார்.

    அழுது அழுது அவரது கண்கள் வீங்கி போனது. ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் செய்து ஓட்டல் அறைக்கு அழைத்து சென்று தூங்க வைத்துவிட்டுத் தான் அவர் அறைக்கு சென்றார். வலிப்புக்காக சாப்பிடும் மாத்திரை வீரியம் மிக்கது. கடுமையான தூக்கம் வரும். கண்விழித்த பிறகும் உடல் சோர்வால் எழுந்து நடமாடகூட முடியாது.

    மறுநாள் ஷூட்டிங் இருந்தது. என் அறைக்கு வந்தவர் என்னை தொந்தரவு செய்து விடக்கூடாது என்பதற்காக ஆண்டியை அழைத்து ‘எப்படி இருக்கிறாள்? நன்றாக தூங்கினாளா? மெதுவாக எழுந்து வரட்டும’ என்று சொல்லி இருக்கிறார். அதற்குள் நான் ஷூட்டிங் செல்வதற்கு தயாராகி விட்டேன். அதை பார்த்ததும், ‘ரொம்ப ரிஸ்க் எடுக்காதே’ என்று ஆலோசனை கூறி  சென்றார்.

    ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு சென்றேன். எண் கண்களில் தூக்கம் சொக்கியது. அதை பார்த்ததும மதியம் வரை சும்மா இருக்க வைத்து விட்டு அதன்பிறகு ஷாட் எடுத்தார்கள். ஆனாலும் ஒவ்வொரு ஷாட்டிலும் ‘எப்படிம்மா இருக்கே? கஷ்டமா இருக்கா? என்று கேட்டுக் கொண்டே இருப்பார். அந்த பரிவு, என் மீது வைத்திருந்த பாசம் தான் அவருடன் டைரக்டர் என்ற எல்லையையும் தாண்டி தந்தையிடம் குழந்தை சண்டை போடுவது, அடம் பிடிப்பது போல் என்னை அடம் பிடிக்கவும் வைத்தது.

    சின்னதம்பி படப்பிடிப்பு முடிந்து சென்னை திரும்பினோம். படம் வெளியானது. பல ஊர்களில் நூறு, இரு நூறு நாட்கள் ஓடி மிகப் பெரிய சாதனை படைத்தது. அந்த நாட்களில் பிரபுவுடன் ஏற் பட்ட நெருக்கம் காரண மாக நாங்கள் எல் லோரும் அன்னை இல்லத்துக்கு அடிக்கடி செல்வோம். அவர் எல்லோருக்கும் விருந்து கொடுப்பார். எப்போது சென்றாலும் அன்னை இல்லத்து  வரவேற்பு மிகப்பிரமாதமாக இருக்கும். குடும்பத்தினர் ஒவ்வொரு வரும் அப்படி கவனிப்பார்கள்.

    அவர் வீட்டு விருந்து என்றால் சொல்ல வேண்டியதில்லை. அன்னை இல்லத்து விருந்து சாப்பிட்ட ஒவ் வொருவருக்கும் இந்த அனுபவம் இருக்கும். இன்று நான் 21 வயது, 19 வயது மகள் களுக்கு தாயாகி விட்டேன். பிரபுசாரும் பேரன், பேத்தி பார்த்து விட்டார்.
    எல்லோரது வாழ்க்கை யிலும் ஏதா வது அழகிய தருணம் இருக்கும். அதேபோல்தான் எனது வாழ்க்கையிலும் பிரபு சாருடன் பழகிய தரு ணங்கள் அழகிய தருணங்கள் என்பேன்.

    நாங்கள் இருவரும் குடும்பம், குழந்தைகள் என்றாகிவிட்ட பிறகும் என் கணவர் படத்தில் அவர் நடித்து இருக்கிறார். குடும்ப உறவினர்கள் போல் எங்கள் நட்பு இரு குடும்பங்களுக்கு இடையேயும் இப்போதும் தொடர்கிறது. ஒரு நாள் சென் னையில் நடந்த படப்பிடிப்பு தளத்தில் அப்படி ஒரு சண்டை வரும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.  டைரக்டருடன் நான் சண்டை போட்டதால் கோபத்தில் அவர்  எழுந்து வீட்டுக்கே சென்றுவிட்டார். படப்பிடிப்பு நடக்குமா? என்று கதாநாயகனே கலங்கிப்போனார். அதன்பிறகு என்னதான் நடந்தது?


    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    • Whatsapp
    • Telegram
    • Linkedin
    • Print
    • koo
    கருணை தெய்வம் காஞ்சி மகான் குறித்து ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் பி. சுவாமிநாதன் ‘மாலைமலர்’ வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.
    மகபூப் நகரில் முகாமிட்டிருந்த மகா பெரியவா கேட்டுக் கொண்ட கோரிக்கை, அப்போதைய ஆந்திர முதல்வர் என்.டி.ஆரால் அப்படியே நிறைவேற்றப்பட்டது. ஸ்ரீரங்கம் ராஜகோபுரம் கட்டுவதற்கு முந்தைய முதல்வர் சென்னாரெட்டி நான்கு லட்ச ரூபாய் தர ஒப்புக் கொண்டார். ஆனால், பணம் வந்து சேரவில்லை. அதை நிறைவேற்ற என்.டி.ஆர். ஒப்புக் கொண்டார். இதற்கு பாலமாக அமைந்தவர் பெரியவா பக்தரான வருமான வரித்துறை அதிகாரி டி.சி.ஏ. ராமானுஜம்.

    ‘‘இந்தத் தொகையான நான்கு லட்ச ரூபாயில் ஒரு திருத்தம்...’’ என்று போனில் பேசும்போது ஒரு கொக்கி போட்டார் ஆந்திர அரசின்  சீப் செக்ரெட்டரியான ராமன். இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ராமானுஜம் திகைத்துப்போனார்.

    ‘திருத்தமா? ஒருவேளை தொகையில் இருந்து ஏதேனும் குறைத்துத் தரப் போகிறார்களா? பெரியவா சொன்ன நான்கு லட்சம் வராதா?’ என்று கவலையானார் ராமானுஜம்.
    இருந்தாலும், குரலில் ஒரு உற்சாகத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, ‘‘சொல்லுங்கோ சார்...’’ என்று பெரியவாளை மனதுக்குள் பிரார்த்திருந்த படியே பேசி னார் ராமானுஜம்.
    ‘‘திருத்தம்னு நான் சொன்னவுடனே உங்களுக்கு ஒரு கவலை வந்துடுத்து போலிருக்கு. பயப்படாதீங்கோ. இது முதல்வர் என்.டி.ஆர். சொன்ன நல்ல திருத்தம்தான்’’ என்று பீடிகை போட்டார் ராமன்.

    குரலில் கொஞ்சம் சுரத்து கூட்டி, ‘‘சொல்லுங்கோ சார்... இது பெரியவா கொடுத்த வேலை சார். எப்படியும் அவர் நல்லபடியாவே முடிச்சு வைப் பார்ங்கிற நம்பிக் கை எனக்கு இருக்கு’’ என்றார் ராமானுஜம்.
    ‘‘வேற ஒண்ணுமில்லே... மகா பெரியவா சொன்ன நாலு லட்சத்துக்குப் பதிலா அஞ்சு லட்சமா சேங்ஷன் பண்ணி இருக் கார் முதல்வர் என்.டி.ஆர்...’’ என்றார் ராமன்.
    பிரமித்துப் போனார் ராமானுஜம்.
    ‘பணம் ஸ்ரீரங்கம் வருவதற்கு தாமதம் ஆகி விட்டது... இவரையாவது குடுக்கச் சொல்லு’ என்று என்.டி.ஆரைக் கேட்டுக் கொண்டதற்காக, இதுவரை ஆன தாமதத்தையும் கருத்தில் கொண்டு ஒரு லட்சம் சேர்த்து ஐந்து லட்சம் கொடுக்க உத்தரவிட்டிருக்கிறார் போலிருக்கிறது என்.டி.ஆர்.! பூரித்துப் போனார் ராமானுஜம்.
    ‘‘நீங்கள் சொன்ன ஸ்ரீரங்கம் முகவரிக்கு இந்தத் தொகை நாளையே போய்ச் சேர்ந்து விடும்’’ என்றார் ராமன்.
    நெகிழ்ச்சியுடன் அவருக்கு நன்றியைச் சொன்னார் ராமானுஜம்.
    அவருக்கு சந்தோஷம் பிடிபடவில்லை. ‘மகா பெரியவா நமக்குக் கொடுத்த ஒரு விஷயத்தை நல்லபடியா பூர்த்தி செய்து விட்டோமே... இதை மகா பெரியவாளிடம் உடனே சொல்ல வேண்டும்...’ என்று மகபூப் நகருக்குப் புறப்பட்டார்.
    பெரியவா முகாமை அடைந்ததும், நேராக மகானிடம் சென்றார்.
    அவரை சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்தார்.
    புன்னகையுடன் ஆசிர் வதித்தார் பெரியவா. பிறகு, ‘என்ன?’ என்பது போல் ராமானுஜத்தின் முகம் பார்த்தார்.
    கடகடவென்று விஷயத் தைச் சொன்னார்.
    பெரியவா திருமுகத்தில் பரவசம். சந்தோஷம்.
    பொதுக் கார்யம் நல்லபடியாக முடிந்ததில் அந்த நடமாடும் தெய்வத்துக்கு அப்படி ஒரு பூரிப்பு.
    வலக் கை உயர்த்தி ராமானுஜத்தை ஆசிர்வதித்தவர் பிறகு சொன்னார்: ‘‘இந்த ஸ்ரீரங்கம் ராஜகோபுரப் பணியில் பெருமாள் நம்ம மூணு பேரை எப்படி இணைச்சு வெச்சிருக்கார், பார்த்தியா... ராஜகோபுரப் பணியைக் கையில எடுத்துண்டிருக்கிற அஹோபில மடம் ஜீயர் வடகலை. நீயோ தென்கலை. நானோ குறுக்குப்பூசி (அதாவது நெற்றியில் நேராக மூன்று கோடுகள் போட்டால் நாமம். அதையே படுக்கைவாட்டில் போட்டால் குறுக்குப்பூசியாம்). நாம மூணு பேரும் ஒத்துமையா லோக நலனுக்காக ஒரு பெரிய காரியம் நடத்தி இருக்கோம்’’ என்று சொல்லி விட்டுப் பெரிதாகச் சிரித்தார் மகா பெரியவா.

    மனம் கொள்ளாப் பூரிப்புடன் இதைக் கேட்டு நெகிழ்ந்த ராமானுஜம், மீண்டும் பெரியவாளுக்கு நமஸ்காரம் செய்தார்.
    பிரசாதம் பெற்றுக் கொண்டு ஐதராபாத் புறப்பட்டார். பெரியவா அருளுக்குப் பாத்திரமான அன்பர்களின் பக்திபூர்வமான அனுபவங் களைப் பார்த்து வருகிறோம். இந்த வரிசையில், அடுத்து நாம் பார்க்கப் போவது அங்கம்மாள் என்கிற பக்தையின் அனுபவம். தற்போது 77 வயதாகும் அங்கம்மாள், சென்னையில் வசித்து வருகிறார்.  1961-ல் இவருக்கும் ராமபிரசாத் என்பவருக்கும் திருமணம் ஆனது. அப்போது அங்கம்மாளுக்கு வயது பதினாறு. எண்ணூரில் உள்ள அசோக் லேலண்ட் நிறுவனத்தில் பணி புரிந்து வந்தார் ராமபிரசாத்.

    ராமபிரசாத், அவரது பெற்றோருக்கு ஒரே மகன். எனவே, ராமபிரசாத்தின் தாயார் தனக்கு ஒரு பேரனோ, பேத்தியோ பிறக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். எந்தப் பாட்டிக்குத்தான் இப்படி ஒரு ஆசை இல்லாமல் இருக்கும்?
    திருமணம் ஆன புதிது. எண்ணூருக்கு அருகில் உள்ள ஒரு பகுதியில் மகா பெரியவா அப்போது முகா மிட்டிருந்தார். பெரியவாளைத் தரிசிக்கப் போக வேண்டும் என்றால், படகில் பயணித்துதான் அடைய வேண்டும்.

    ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் பி. சுவாமிநாதன்

    அங்கம்மாள், ராமபிரசாத் மற்றும் இவரது தாயார் ஆகிய மூவரும் பெரியவா முகாமிட்டி ருந்த அந்தக் கடல் பிரதேசத்துக்குச் சென்றார்கள். பெரியவாளைத் தரிசிக்கிற போது ராமபிரசாத்தின் தாயார் தனக்குப் பேரனோ, பேத்தியோ பிறக்க வேண்டும் என்று மனசாரப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டார்.

    பெரியவாளிடம் நம் பிரார்த்தனைகளை நேருக்கு நேராகச் சொல்ல வேண்டும் என்கிற அவ சியமில்லை. மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாலே போதும். அது அந்த மகானை அடைந்து அனுகிரகமும் கிடைத்து விடும்.
    அப்படித்தான் ஆனது.
     
    ஆம்! அங்கம்மாளுக்குப் பதினெட்டு வயது இருக்கும்போது மகன் பிறந்தான்.
    தான் பாட்டி ஆகி விட்டதில் ராமபிரசாத்தின் தாய்க்கு சந்தோஷமான சந்தோஷம். பெரியவாளின் கருணையை நினைத்துப் பூரித்துப்போனார்.
    ராமபிரசாத் தின் தாய்க்கு - மருமகள் வேலைக்குப் போகக்கூடாது என்று எண்ணம். எனவே, திருமணம் ஆன பின் அங்கம்மாளை வேலைக்கு அனுப்புவதைப் பற்றி சிந்திக்கவே இல்லை. ஒரு அரசு உத்தி யோகத்தில் சேருவதற்கு உண்டான படிப்பு அங்கம்மாளுக்கு இருந்தது என்பதையும் இங்கே சொல்ல வேண்டும்.

    தொலை தொடர்புத்துறை, மின்சார வாரியம் போன்ற அரசு சார்ந்த நிறுவனங்களில் இருந்தெல்லாம் வேலைக்கு சேரச் சொல்லி கடிதங்கள் வந்தன அங்கம்மாளுக்கு. அவற்றை அங்கம்மாள் உடனடியாக ஏற்றுக் கொண்டு பதில் அனுப்பி இருந்தார் என்றால், அரசு உத்தியோகம் கிடைத்திருக்கும்.

     ஆனால், மாமியாருக்குத்தான் இதில் விருப்பமே இல்லையே! இது போன்ற கடிதங்கள் வீட்டுக்கு வந்த மாத்திரத்தில் அவற்றை ஆத்திரத்தோடு கிழித்துப் போட்டு விடுவார் அங்கம்மாளின் மாமியார்.  மாமியாரின் இந்த செய்கைக்கு அங்கம்மாள் எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்க மாட்டார். அவ்வளவு ஏன்... ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச மாட்டார். அந்தக் காலம் அப்படி.

    மாமியாருக்குக் கட்டுப்பட்ட நல்ல மருமகளாக நடந்து கொண்டார். மாமியார்களும் மருமகள்களின் நலனையே பெரிதும் விரும்பிய காலம் அது. மனிதர்களில் ஒவ்வொ ருவரின் எண்ணங்களும் மாறுபடுகின்றன அல்லவா? ஒருவர் நினைப்பது போல் இன்னொருவரும் நினைப்பார் என்று சொல்ல முடியாது. வேலைக்கே போகக் கூடாது என்று அங்கம்மாளின் மாமியார் நினைக்கிறார்.
    ஆனால், அங்கம்மாளின் அம்மாவுக்குத் தன் மகள் வேலைக்குப் போக வேண்டும்... கை நிறைய சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று விருப்பப்பட்டார். காரணம், தன் மாப்பிள்ளை ராமபிரசாத் பணி புரிவது தனியார் நிறுவனத்தில். குழந்தைக் குட்டிகளுடன் குடும்பம் நடத்த அந்த சம்பளம் மட்டும் எப்படிப் போதும் என்று கவலைப்பட்டார்.
    எனவே, தன் மகள் அங்கம்மாள் நல்ல ஒரு அரசு உத்தியோகத்தில் அமர வேண்டும் என்று விருப்பப்பட்டார்.
    அங்கம்மாளின் தாயார் ஆசை நிறைவேறியதா? அதை நிறைவேற்ற வல்லவர் யார்?
    பெரியவாதானே!
    ஒரு நாள் மகா பெரியவாளின் தரிசனத்துக்குச் சென்றார் அங்கம்மாளின் தாயார். தன் பிரார்த்தனையை இவரும் நேரில் சொல்லவில்லை. மனதுக்குள்ளேயே வேண்டிக் கொண்டார்.
     மவுனப் பிரார்த்தனைக்கு மகானின் அருள் கிடைத்ததா?
    அங்கம்மாளுக்கு அரசு உத்தியோகம் கிடைத்ததா?

    ×