இன்று உலக முதியோர் தினம்... நாட்டில் கடன் சுமை அதிகரிப்பது பற்றியும், இன்றைய ‘ஜென்சி’ தலைமுறையை பற்றியும் அதிகமாக பேசுகிறோம். முதியோர்கள் பற்றி மிகப்பெரிய அளவில் கவலைப்படுவதில்லை. பிறப்பு விகிதம் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. அதே நேரம் முதியவர்கள் எண்ணிக்கை உயர்ந்து வருகிறது என்பது தான் உண்மை.
நாட்டின் மக்கள் தொகையில் வேகமான மாற்றம் ஏற்பட்டு வருகிறது. 60 வயதுக்கு மேற்பட்ட முதியோர் எண்ணிக்கை 2011-ல் 10 கோடியாக இருந்தது. இது வருகிற 2036-ல் 23 கோடியாக அதிகரிக்கும். அதாவது 7 இந்தியர்களில் ஒருவர் முதியவராக இருப்பார் என்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.
கேரளம் நாட்டில் அதிக முதியோரை கொண்ட மாநிலமாக உருவெடுத்து வருகிறது. அதற்கு அடுத்த இடத்தில் தமிழகம் உள்ளது.
ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியை அதன் பொருளாதார வளர்ச்சியால் மட்டுமே அளவிட முடியாது. அந்த நாட்டில் வாழும் முதியோர்களை எவ்வாறு பாதுகாக்கிறது என்பதும் சமூக முன்னேற்றத்தின் முக்கியமான அளவுகோலாகும். இந்தியாவில் பிறப்பு விகிதம் குறைந்து, சராசரி ஆயுட்காலம் அதிகரித்து வருவதால் முதியோர் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது.
கடந்த காலத்தில் இந்தியாவின் மக்கள் தொகையில் இளைஞர்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்தனர். ஆனால் வரும் ஆண்டுகளில் இது படிப்படியாக மாறும். 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது, குடும்ப அமைப்பு, மருத்துவம், ஓய்வூதியம், வேலைவாய்ப்பு, வீட்டு வசதி என பல துறைகளிலும் புதிய சவால்களை உருவாக்கும்.
இந்தியாவில் தற்போது 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களில் 14 சதவீதம் பேர் உள்ளனர். எதிர்காலத்தில் இந்த எண்ணிக்கை மேலும் வேகமாக அதிகரிக்கும் என்று மக்கள் தொகை ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. குறிப்பாக தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்களில் பிறப்பு விகிதம் குறைவாகவும், ஆயுட்காலம் அதிகமாகவும் இருப்பதால் முதியோர் மக்கள் தொகையின் பங்கு தேசிய சராசரியை விட அதிகமாக இருக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது.
இதன் பொருள், இன்று குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களுக்காக உருவாக்கப்படும் பல்வேறு திட்டங்களுடன், நாளைய முதியோர் சமூகத்திற்கான திட்டங்களையும் அரசு இப்போதே உருவாக்க வேண்டும் என்பதாகும்.
முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் நிலையில், பாரம்பரிய கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பு குறைந்து வருவது முக்கியமான சவாலாக உள்ளது. வேலைவாய்ப்பு, நகரமயமாக்கல், வெளிநாடு மற்றும் பிற மாநிலங்களுக்கு இடம்பெயர்வு போன்ற காரணங்களால் பல குடும்பங்களில் வயதான பெற்றோர்கள் தனியாக வாழும் நிலை உருவாகியுள்ளது.
குடும்பத்தினர் அருகில் இல்லாதபோது, முதியோருக்கு உடல்நலப் பிரச்சினை மட்டுமல்லாமல் தனிமை, பாதுகாப்பின்மை, மன அழுத்தம் போன்ற பிரச்சினைகளும் ஏற்படலாம். எனவே முதியோர் பராமரிப்பு என்பது குடும்பத்தின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல; அது சமூகத்தின் பொறுப்பாகவும் மாற வேண்டியுள்ளது.
வயது அதிகரிக்கும்போது மருத்துவத் தேவையும் அதிகரிக்கிறது. நீரிழிவு, உயர் ரத்த அழுத்தம், இதய நோய், மூட்டு பிரச்சினைகள், பார்வை மற்றும் கேள்வித்திறன் குறைபாடுகள் போன்ற நீண்டகால உடல்நலப் பிரச்சினைகளுக்கு தொடர்ந்து சிகிச்சை தேவைப்படலாம்.
இதனால் முதியோருக்கான மருத்துவச் செலவு குடும்பங்களின் மீது பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்படுத்தும். அரசு மருத்துவமனைகளில் முதியோர் சிகிச்சைக்கான தனிப்பிரிவுகள், வீட்டிலேயே மருத்துவ சேவை, நீண்டகால பராமரிப்பு மையங்கள் மற்றும் குறைந்த செலவிலான மருத்துவக் காப்பீடு ஆகியவை எதிர்காலத்தில் மிகவும் அவசியமாகும்.
ஓய்வுக்குப் பிறகு நிலையான வருமானம் இல்லாத முதியோரின் எண்ணிக்கையும் கவலைக்குரியது. குறிப்பாக அமைப்புசாரா துறைகளில் பணியாற்றியவர்களுக்கு போதுமான ஓய்வூதியம் கிடைக்காமல் இருக்கலாம்.
முதியோர் தங்கள் அடிப்படை தேவைகளுக்காக பிறரைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை அவர்களின் சுயமரியாதையையும் பாதிக்கக்கூடும். எனவே அனைவருக்கும் குறைந்தபட்ச சமூகப் பாதுகாப்பு, போதுமான ஓய்வூதியம் மற்றும் பாதுகாப்பான சேமிப்பு வாய்ப்புகளை உருவாக்குவது அவசியம்.
வயது 60 கடந்தவுடன் அனைவரும் வேலை செய்ய முடியாதவர்கள் என்ற பார்வையும் மாற வேண்டும். உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கும் பல முதியோர் தொடர்ந்து சமூகத்துக்கும் பொருளாதா ரத்துக்கும் பங்களிக்க முடியும். அவர்களின் அனுபவத்தையும் திறமையையும் பயன்படுத்தும் வகையில் பகுதி நேர வேலை, ஆலோசகர் பணிகள், வீட்டிலிருந்து செய்யக்கூடிய வேலைகள் போன்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கலாம். இதன் மூலம் முதியோருக்கு வருமானமும் கிடைக்கும்; அவர்களின் அனுபவமும் நாட்டுக்குப் பயன்படும்.
முதியோர் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பிரச்சினைகளில் ஒன்று தனிமை. குழந்தைகள் அருகில் இல்லாதது, துணையை இழப்பது, நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களின் வட்டம் குறைவது போன்ற காரணங்களால் பலர் தனிமையில் சிக்குகின்றனர்.
இதற்கு சமூக அளவில் தீர்வு தேவை. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் முதியோர் நல மையங்கள், உடற்பயிற்சி மற்றும் பொழுதுபோக்கு மையங்கள், நூலகங்கள், கலந்துரையாடல் மையங்கள் போன்றவை உருவாக்கப்பட வேண்டும். இளைஞர்களும் முதியோர்களும் இணைந்து செயல்படும் சமூகத் திட்டங்களும் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
இன்றைய உலகம் வேகமாக டிஜிட்டல் மயமாகி வருகிறது. வங்கி சேவை முதல் மருத்துவ முன்பதிவு வரை பல சேவைகள் இணையம் வழியாக நடைபெறுகின்றன. தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தத் தெரியாத முதியோர் இந்த மாற்றத்தில் பின்தங்கும் அபாயம் உள்ளது. எனவே முதியோருக்கான எளிய டிஜிட்டல் பயிற்சிகள் வழங்கப்பட வேண்டும். அதே நேரத்தில் அனைத்து அரசு மற்றும் அத்தியாவசிய சேவைகளிலும் நேரடி உதவி பெறும் வசதியும் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும்.
முதியோர் நலனை அரசு திட்டங்களால் மட்டும் உறுதி செய்ய முடியாது. குடும்பம், உள்ளாட்சி அமைப்புகள், தன்னார்வ நிறுவனங்கள், மருத்துவத் துறை, தனியார் நிறுவனங்கள் என அனைவரும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். முதியோர்களை “உதவி தேவைப்படும் மக்கள்” என்ற பார்வையில் மட்டுமே பார்க்காமல், அவர்களிடம் இருக்கும் அறிவு, அனுபவம் மற்றும் வாழ்க்கைப் பாடங்களை அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்லக்கூடிய வளமாக பார்க்க வேண்டும்.
முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது நாளைய பிரச்சினை அல்ல; அதற்கான தயாரிப்பை இன்றே தொடங்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. முதியோருக்கான மருத்துவம், ஓய்வூதியம், பாதுகாப்பான வீடுகள், போக்குவரத்து, நடைபாதைகள், பொழுதுபோக்கு மையங்கள், டிஜிட்டல் பயிற்சி, சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்த ஒரு நீண்டகால முதியோர் கொள்கை தேவை.
இன்று நாம் முதியோருக்காக உருவாக்கும் பாதுகாப்பான சமூகமே நாளை நமக்கான பாதுகாப்பான சமூகமாக இருக்கும். முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதை சுமையாகப் பார்க்காமல், அவர்களின் அனுபவத்தை நாட்டின் சமூக மூலதனமாக மாற்ற வேண்டும். வயது அதிகரிப்பது இயற்கை; ஆனால் முதுமையில் பாதுகாப்பாகவும் மரியாதையுடனும் வாழ்வது ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் கிடைக்க வேண்டிய உரிமை. அந்த உரிமையை உறுதி செய்வதற்கான திட்டமிடலை இன்றே தொடங்க வேண்டும்.