தமிழகத்தின் ஆன்மீக வரலாற்றில் அம்மன் வழிபாடு என்பது மக்களின் வாழ்வியலோடும் ஆரோக்கியத்தோடும் பின்னிப்பிணைந்த ஒரு மாபெரும் பண்பாட்டு அடையாளம் ஆகும். மாரியம்மன், காளியம்மன், அங்காளம்மன் போன்ற பெண் தெய்வங்கள் வெறும் வழிபாட்டு தெய்வங்களாக மட்டும் பார்க்கப் படாமல் தங்களை நாடி வரும் பக்தர்களின் உடல் மற்றும் மன பிணிகளை தீர்க்கும் தாயாகவும் போற்றப்படுகின்றனர். சங்க இலக்கியங்கள் மற்றும் சோழர் கால கல்வெட்டுகளில் அம்மை போன்ற வெப்ப நோய்களிலிருந்தும் பிற தொற்று நோய்களிலிருந்தும் மக்களை காக்கும் பெருந்தெய்வமாக அம்மன் விளங்கியதற்கான வரலாற்று ஆதாரங்கள் ஏராளமாக உள்ளன. இத்தகைய கோவில்களில் நோய்கள் தீர பக்தர்கள் செலுத்தும் நேர்த்திக் கடன்கள் ஒவ்வொன்றின் பின்னணியிலும் ஆழமான வரலாற்று உண்மைகளும் மருத்துவ காரணங்களும் நிறைந்துள்ளன.
குழந்தை பேறு இல்லாத தம்பதியர் மற்றும் குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம் காக்க வேண்டிப் பக்தர்கள் செலுத்தும் முதன்மையான நேர்த்திக்கடன் கரும்புத்தொட்டில் ஆகும். சமயபுரம் புன்னைநல்லூர் போன்ற வரலாற்று சிறப்புமிக்க மாரியம்மன் தலங்களில் இந்த வழிபாடு மிக தொன்மை காலம் தொட்டு தொடர்கிறது. நீண்ட நாட்களாக குழந்தை பாக்கியம் இல்லாதவர்கள் அம்மனிடம் வேண்டிக்கொண்டு மகப்பேறு பெற்றவுடன் இரு கரும்புகளுக்கு நடுவே துணியை கட்டி அதில் குழந்தையை கிடத்தி கோவிலை வலம் வருவது வழக்கம். கரும்பு என்பது மங்கலம் மற்றும் இனிமையின் குறியீடு மட்டுமல்லாமல் அது குளிர்ச்சியை தரும் ஒரு இயற்கை பொருளாகும். குழந்தைகளின் உடலில் உள்ள உஷ்ண நோய்களை நீக்கி ஆயுள் ஆரோக்கியத்தை அம்மன் வழங்குவாள் என்ற உன்னத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் இந்த நேர்த்திக்கடன் செலுத்தப்படுகிறது.
அம்மன் வழிபாட்டு முறைகளில் மிக முக்கியமானது மாவிளக்கு போடுதல் ஆகும். பச்சரிசி மாவு நாட்டு சர்க்கரை அல்லது வெல்லம் ஆகியவற்றை கலந்து உருண்டையாக்கி அதன் நடுவில் நெய் ஊற்றி தீபமேற்றுவதே மாவிளக்கு ஆகும். சோழ மன்னர்களின் கல்வெட்டுகளில் அம்மன் ஆலயங்களுக்கு மாவிளக்கிட கொடை வழங்கிய செய்திகள் பதிவாகியுள்ளன. அம்மன் என்பவள் உக்ரமான நெருப்பின் வடிவமாக பார்க்கப்படுவதால் அவளை குளிரூட்டவும் மக்களின் உஷ்ண நோய்களை தணிக்கவும் இது ஏற்றி வைக்கப்படுகிறது. கண் நோய் வயிற்று வலி மற்றும் தோல் வியாதிகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களின் பிணிகள் தீர உடலின் குறிப்பிட்ட பகுதியில் மாவிளக்கு ஏற்றி வழிபடுகின்றனர். தீபம் எரிந்து முடிந்த பின் அந்த பிரசாதத்தை உண்பதால் உடலின் உஷ்ணம் தணிந்து நோய்கள் குணமடைவதாக அறிவியல் மற்றும் ஆன்மீக ரீதியாக நம்பப்படுகிறது.
பாதிக்கப்பட்ட உடலின் பாகங்கள் குணமாக அம்மனுக்கு செலுத்தப்படும் மற்றுமொரு நேர்த்திக்கடன் உருவ பொம்மைகள் மற்றும் அக்னிச் சட்டி எடுத்தல் ஆகும். கை கால் கண் போன்ற உறுப்புகளில் நோய் உள்ளவர்கள் வெள்ளி அல்லது தாமிர தகட்டில் அந்த உறுப்பின் வடிவத்தை செய்து அம்மனின் பாதத்தில் சமர்ப்பிக்கும் வழக்கம் பல்லவர் காலம் தொட்டே இருந்து வருகிறது. அதே போல் அம்மை போன்ற நச்சு நோய்கள் பரவாமல் தடுக்கவும் பரவிய நோயின் வேகம் குறையவும் தூய்மையின் அடையாளமான வேப்பிலையை ஆடையாக அணிந்து கைகளில் அக்னிச்சட்டி ஏந்தி கோவிலை வலம் வருவார்கள். அக்னிச்சட்டியின் வெப்பமும் வேப்பிலையின் கிருமிநாசினித் தன்மையும் சுற்றுப்புறத்தில் உள்ள கிருமிகளை அழிக்கும் மருத்துவ குணம் கொண்டவை ஆகும்.
தமிழகத்தில் உள்ள அம்மன் கோவில்கள் அனைத்தும் ஒரு காலத்தில் ஆன்மீக மையங்களாக மட்டுமின்றி இயற்கை மருத்துவ விழிப்புணர்வு மையங்களாகவும் திகழ்ந்துள்ளன என்பதை வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது. கரும்புத்தொட்டில் மாவிளக்கு வேப்பிலை ஆடை போன்ற நேர்த்திக்கடன்கள் வெறும் சடங்குகள் அல்ல அவை மனித உடலின் வெப்பத்தைத் தணித்து மனதிற்கு அமைதியைத் தந்து நோய்களை தீர்க்கும் அற்புதமான வழிபாட்டு முறைகள் ஆகும். நம்பிக்கையோடு அம்மனை தொழும் பக்தர்களுக்கு அவள் என்றும் பிணி தீர்க்கும் பெருமருந்தாக விளங்குகிறாள் என்பது திண்ணம்.
